• Blog 22 Leren Jammen

    Welkom in de wereld van Cancer eh Corona. Een wereld van geen handen geven, anderhalve meter afstand, gevoel van geen regie meer hebben ect.

    In mijn eerste chemo-periode (en toen ik nog ‘gewoon’ door ging met werken) gaf ik al geen handen meer aan de deelnemers van mijn trainingen in verband met mogelijk infecties. Dat gaf regelmatig discussies. Ik heb hier al eerder een blog over geschreven “Ben jij al besmet met het OEN-Virus?" In tijden van Corona gingen we van elleboog begroetingen naar anderhalve meter afstand om te voorkomen dat we Corona krijgen of verspreiden en vinden we het ineens ‘wel normaal’ om geen hand te geven.

    Er waren een enorme hoeveelheid voorzorgsmaatregelen die ik en mijn omgeving kregen tijdens mijn chemo-periodes om te voorkomen dat ik ‘ziek’ zou worden, omdat mijn weerstand zo slecht was. Dat betekende onder andere dat iedereen die ook maar een beetje verkouden was uit mijn buurt moest blijven. Ja zelfs mijn jongste zoon mocht mij niet bezoeken toen hij verkouden was. En nu in Corona tijd gebeurt hetzelfde; bij griepverschijnselen in quarantaine, pakken worden gedragen tijdens de behandelingen, handschoenen, maskers, mondkapjes, noem het maar op. 

    Ik zit nu niet in de chemo-tijd, maar behoor wel tot een kwetsbare groep. Ik zit daarom ook al een flinke tijd in quarantaine. Mijn jongste zoon komt 1x in de week mijn boodschappen doen en vriendinnen komen onder mijn raam staan (ik woon op 1 hoog) om mij in mijn ogen te kijken of het goed met me gaat, of zetten op anderhalve meter afstand tassen met allemaal lekkers voor mij neer. 

    Van 'in de startblokken staan' om weer fulltime met mijn bedrijf aan de slag te gaan, naar in quarantaine zitten zonder buffer,  zonder inkomen en niet weten wat de toekomst gaat brengen. De regering neemt de regie over en bepaalt. Eigenlijk net als toendertijd het ziekenhuis; zij bepaalden mijn agenda, de behandelingen ect. Maar ik heb geleerd dat je altijd regie hebt (al voelt dat soms niet zo). Regie kan je namelijk heel klein maken. In het ziekenhuis toendertijd bepaalde ik bijvoorbeeld wanneer de chemo-naald mijn arm in ging. En vergeet ook niet dat je altijd regie hebt over hoe je met Cancer of met Corona omgaat. 

    Iedereen heeft zijn eigen manier om regie te pakken. In het begin van de Corona tijd gaf dat hilarische toestanden. Mensen gingen massaal wc-papier inslaan. Het ging niet om het wc-papier, het ging hier om regie. Welke regie? Geen idee dat moet je de mensen vragen die een huis kunnen bouwen van alle wc-papierrollen die ze hebben ingeslagen. Deze kwamen later zag ik in de creatieve fase trouwens nog goed van pas bij de gym oefeningen in huis.

    Daarnaast gingen de meeste mensen mee in het tempo van de IC’s (Intensive Care). Als een gek eten inslaan (en die wc-rollen), leerkrachten gingen als een dolle rennen om te ontdekken en te leren hoe ze online les konden geven. Werkgevers gingen rennen om te zorgen dat er zo snel mogelijk thuis gewerkt kon gaan worden en de werknemers gingen snel naar huis rennen om daar te gaan werken en ohja tegelijktijd ook de kinderen les te geven. Hectiek alom. 

    Het is belangrijk dat we ons eigen ‘ritme’ vinden in deze tijd. Dat er tijd is om met elkaar bij een kampvuur (niet in een flatje doen hoor) niet te praten over wat we van de maatregelen vinden (zoveel meningen en is verloren energie) maar het echte gesprek aan te gaan met elkaar; hoe gaat het echt met je, wat doet deze periode met je, waar ben je dankbaar voor ect. Ik noem het leren jammen bij het kampvuur. Voel welk jam-ritme op dit moment bij jou past en welk ritme je nodig hebt om deze Corona tijd door te kunnen komen. Beweeg mee op al de verschillende jam-ritmes. Je ertegen verzetten heeft geen zin. Beide C's doen hun eigen ding.

    Er ontstaan ‘nieuwe’ manieren van contact maken en houden met elkaar. Er wordt gekeken wat er nog wel mogelijk is in het contact met onze dierbaren. En dat is heel veel. Er worden bijvoorbeeld weer ouderwets kaarten geschreven. Moet niet gekker worden toch? Nou gekker kan echt wel hoor: een voorbeeld uit mijn eigen quarantaine tijd: ZOOM-sessies in pyama met vriendinnen, maar met hoge hakken omdat we er nu niet op kunnen lopen en ze gewoon heel lekker ‘zitten’. Het in beeld brengen van die hakken vraagt nog wel wat vliegwerk maar we worden er steeds handiger in. We kwamen er namelijk achter dat je ze ook ff uit kon doen en voor de camera kon houden.

    Ik voel mij ‘rijk’ in deze tijd, want ik ben gezond, ik ken mijn jam-ritme en gedij er goed bij. Geen hectiek hier (en gewoon wc-papier te kort maar leef nog wel steeds). Ik heb door al mijn kankerervaringen voor hetere vuren gestaan. Toen ik mijn jam-ritme ook nog niet had gevonden liep ik 5km per dag in mijn eigen huis. Mijn zeil begon zelfs slijtage plekken te vertonen van de vele rondjes. Tot mijn oudste zoon mij letterlijk het huis uit heeft getrokken. Mijn jam-sessie begint nu om 7 uur in de ochtend. Dan ga ik anderhalf uur buiten wandelen. De enige die ik dan tegenkom (en die ik nu fluitend kan inhalen) zijn de ‘ouderen’ die dan hun ‘veilige boodschappen-uurtje' hebben bij de buurt AH. Dat was wel anders in december 2016 toen ik op de boulevard in Spanje nog werd ingehaald door de ouderen met rollator. (totaal geen conditie had ik toen na wederom een megazwaar kankertraject). Nee verder kom ik niemand tegen (nee logisch want welke gek gaat er nou ook om 7 uur al wandelen). Maar mijn ‘uitje’ van de dag zit er dan op en ik kan weer veilig verder jammen in mijn eigen oso.

    Het grootste verschil met de Cancer-tijd en de Corona-tijd is dat ik nog meer besef dat ik eerder dood zal gaan aan de huidhonger dan aan de buikhonger. Tassen met eten worden hier afgeleverd dus mijn buik blijft wel gevuld, maar het niet kunnen knuffelen van de mensen die mij zo dierbaar zijn, het letterlijk voelen van de liefde op mijn huid, vind ik het pijnlijkste en moeilijkste van deze tijd (en dat kon in de kankertijd nog wel).

    Het eerste wat ik dan ook ga doen als deze quarantaine voorbij is, is mijn kids, mijn ouders en mijn vriendinnen zo hard knuffelen dat ze zouden willen dat ik nog in quarantaine zat. Ze zijn gewaarschuwd.

     

    PS En laat het ‘stay strong’ aub nou eens weg. Je hoeft niet altijd sterk te zijn, je mag ook verdrietig zijn en het even echt niet weten. Laat daar ook ruimte voor zijn. Je bent juist sterk als je die momenten er ook laat zijn. Vervang het door: wees lief voor jezelf! 

     

  • 2 comments

    Mooie tekst en vooral de inhoud.

    Reply

    Geweldig weer ik wil ook heel hard geknuffeld worden. Hahaha

    Reply