• Proost op het leven

    Ongelooflijk en waar
    Ik ben 50 jaar
    En dat allemaal:
    dankzij een enorme dosis geluk
    dankzij de enorme hoeveelheid chemo
    dankzij de bloeddonoren
    dankzij een enorm krachtig lijf
    en dankzij de enorme liefde en steun van de lieve mensen om mij heen

    Tijd voor een feestje dus. Iedereen hoopte dit mee te kunnen maken en ik nog het meest :) 

    De meeste vrouwen vinden het vreselijk om 50 jaar te worden. Dan kom je aan DIE andere kant: die van ‘de ouderen’, wordt het tijd om achter de geraniums te gaan zitten en valt een bezoek aan de schoonheidsspecialiste opeens onder 'renovatiewerkzaamheden'. Je komt acuut in de overgang, je haren gaan uitvallen, de borsten gaan hangen, je krijgt rimpels, je lijf is stram als je uit bed stapt ect. En als je 50 jaar word ga je natuurlijk je haar kort knippen (lekker makkelijk), fleece truien dragen (zit zo lekker) en vooral geen hakken meer dragen (liever gympen, zitten veel comfortabeler).

    Nou dat schrikbeeld geldt niet voor mij. Ik heb er enorm naar uitgekeken. Ik heb aan den lijve ondervonden dat het geen vanzelfsprekendheid is om ouder te worden. Ik heb er juist naar uit gekeken, omdat ik niet had verwacht dat ik de 50 jaar zou gaan halen. Wel gehoopt natuurlijk, maar toen ik in 2016 voor de tweede keer zulke enorme hoeveelheden chemo kreeg, de nodige bloedtransfusies nodig had om het einde van de chemo-streep te kunnen halen en toen voor de derde keer in 2018 borstkanker werd geconstateerd, dacht ik: 50, dat gaat hem niet worden.

    Ineens krijg je ook vragen als: wat heb jij nog op je bucketlist staan of ‘things to do before you die’? Deze vragen kreeg ik ook toen ik zo ziek was. Ik heb nog nooit een bucketlist gehad dus ook toen niet. En waarom wel? Wat echt belangrijk is als je zo ziek bent, is dat je wilt zijn bij diegene die je lief hebt, en niet doodziek hangend aan een parachute met een vreemde omdat je dat ooit nog eens wilde gaan doen. Koester wat er is en wat er nog wel kan. Het zit hem in ‘kleine’ gebaren die van onschatbare waarde zijn. Voorbeelden hiervan zijn; een zusje die, tijdens de zoveelste bloedtransfusie, slechte moppen gaat zitten tappen om bij mij een glimlach op mijn gezicht te krijgen; twee vriendinnen die met een enorm grote ballon in de vorm van een hart aan mijn bed staan omdat ze heel veel liefde in de kamer achter willen laten als ik er weer alleen lig na het bezoekuur; de sterke armen waar ik een middagslaapje in kon doen toen ik doodziek van de zoveelste chemo was. Daar kan geen bucketlist tegenop.

    In de periode dat ik zo ziek was had ik vooral hoop. Ik hoopte dat ik nog kon meemaken dat mijn jongste zijn diploma zou halen. Een enorme uitdaging voor hem en dat zou mij heel veel rust geven. Dat is hem gelukt. Daarna hoopte ik dat ik nog mocht meemaken dat mijn oudste zijn Master zou krijgen. Nou die was wel trickie hoor, want een week voor zijn verdediging van zijn Master lag ik wederom onder het mes om de laatste borst te laten verwijderen, omdat voor de derde keer borstkanker was geconstateerd. Maar ik stond er!!! Doodmoe, maar ik was erbij. Mijn 50ste verjaardag was nog te ver weg. Ik heb een vriendin, van het moment van diagnose dat er sprake was van uitzaaiingen, binnen 8 weken zien overlijden. Hoe kan je dan verder dan 3 weken vooruit kijken? Ik weet hoe hard het kan gaan.

    Maar dan komt toch het moment dat je beseft; het gaat echt gebeuren, en dan ga je nadenken over hoe wil ik het dan vieren. Voor mij is dat maar op 1 manier mogelijk: KEIHARD feesten, zoals ik ook KEIHARD van het leven geniet. En daar stond ik dan in januari 2019: 50 jaar!!! Met een enorm krachtig lijf, waar ik alles aan doe om het elke dag weer sterker te maken. Met de mensen die mij zo ontzettend veel liefde hebben gegeven en me op alle mogelijke manieren hebben gesteund en geholpen. Niet alleen mijn lijf verdient een mega feest maar zij ook. En dat hebben we gedaan. Het leven gevierd en het glas geheven opdat we nog maar heel veel mooie genietmomenten en feestjes met elkaar mogen beleven. In plaats van een uurtje taart (en daarna weer uren bijkomen) was het deze keer dansen tot BAM, dat was het mooiste cadeau dat ik kon krijgen.

    Voor mij dus geen schrikbeeld bij de 50 jaar. Ik ben door de vele chemo’s als een TGV door de overgang geknald dus daar heb ik geen last meer van. Bij mij zullen die borsten ook nooit op mijn knieën komen te hangen (omdat ze er niet meer zijn) en mijn haren gaan niet uitvallen maar groeien juist aan. Een stram lijf daar heb ik, wederom door de vele chemo, al 3 jaar ervaring mee. Oja en mijn rimpels???? Wat zijn dat? Ik heb alleen maar lachrimpels, van het lachen om al die onzin. Wees dankbaar en blij dat je die leeftijd mag halen.

    Voor al die vrouwen, gezond of ziek, voor wie de 50 nog ver weg is (of al ver achter de rug ligt) blijf vooral genieten van iedere dag, want iedere dag is er een!!!!

    “I gotta feeling that tonight’s gonna be a good night” 
    (Black Eyed Peas)

    And a good nigth it was!!!

  • 2 comments

    Krachtig verhaal!

    Reply

    Dankjewel

    Reply