•  Strenght doesn't come from what you can do
    It comes from overcoming things 
    you once thought you couldn't

    In 2014 had ik na het beëindigen van een relatie na 23 jaar, een heerlijk appartement gevonden. De rust was wedergekeerd, ik had een langlopende grote opdracht binnen waarin mijn expertise op het gebied van huiselijk geweld, communicatie en verandermanagement samenkwam en een van mijn grote wensen kwam uit: een fotoshoot met mijn boys. Wat een feest was dat. Ik voelde me een gelukkig mens. Alles viel op zijn plek. Niemand kon toen nog vermoeden dat 3 weken later mijn enorme bos haar veranderd zou zijn in een kale kankerkop.

    Drie dagen na de fotoshoot (half september 2014) voelde ik een knobbel in mijn linkerborst en ik wist meteen: "dit is niet goed". Het bleek inderdaad borstkanker te zijn: Triple Negatief. Een type borstkanker dat maar bij 15% van de vrouwen voorkomt en vaker bij jongere vrouwen. Een type borstkanker ook dat enorm agressief is en niet hormoongevoelig, waardoor behandelmogelijkheden beperkt zijn tot alleen chemo, operaties en bestraling. Ook is de kans op recidive de eerste drie jaar na de behandeling, groter dan bij andere vormen van borstkanker. Het is niet erfelijk in mijn geval (dit is onderzocht). Het is gewoon vette pech.

    Begin oktober 2014 begon ik met 6 chemokuren (elke 3 weken een kuur, FEC en Taxotere), kreeg ik begin maart 2015 een borstbesparende operatie en nog 21 dagelijkse bestralingen als toetje. In september 2015 was ik "schoon" en kon ik mijn leven weer op gaan bouwen. Het was een hell of a fight maar ik stond nog overeind.

    Vier maanden later, in februari 2016, voelde ik echter een knobbel in mijn oksel. In maart stond mijn controle gepland dus ik dacht; "het zal toch niet...". En ja hoor, ongelooflijk maar waar, na weer de nodige onderzoeken kwam naar voren dat de knobbel in mijn oksel een uitzaaiing was en dat er een compleet nieuwe tumor in mijn linkerborst zat. De borst die net behandeld was.

    De snelheid waarmee dit is gebeurd, is zeer verontrustend en binnen no-time zat ik weer aan de chemo. Een andere chemo deze keer, namelijk elke week Taxol, 18 weken achter elkaar, waarvan elke 3de week twee chemo's tegelijk toegediend worden (Carboplatin extra). Deze chemokuren hakten er flink in en ik heb 4 bloedtransfusies nodig gehad om de eindstreep te kunnen halen. In september 2016 is de linkerborst verwijderd en heeft er een okselkliertoilet  (verwijdering lymfeklieren in oksel) plaats gevonden. Na flinke discussies is uiteindelijk besloten niet meer te bestralen.

    In februari 2018 krijg ik mijn eerste mammografie weer en wederom blijkt het mis te zijn. Voor de derde keer in 3 jaar tijd word ik geconfronteerd met borstkanker. Deze keer gaat het om een 'vermoeden van een voorstadium van borstkanker' in de overgebleven borst. De laatste borst is vervolgens in april verwijderd. Er hoeft geen chemo of bestraling meer plaats te vinden. No more BAD days (Breast Amputation Day) meer voor mij.

    Ik heb altijd geweten dat ik mentaal sterk was en daar ligt ook zeker mijn kracht, maar er zijn momenten dat je lijf het overneemt en je 'kop' niets in te brengen heeft. Ondanks alle "pech" voel ik me een heel gelukkig mens en ben ik dankbaar voor al die lieve mensen om me heen. Het is een hele bijzondere periode waar ik in zit en het heeft me nu al heel veel gebracht. Ik was altijd al een levensgenieter, genoot volop van alles en daar is niets in veranderd, maar ik maak wel degelijk andere keuzes nu. Natuurlijk als ik een keuze had gehad, was 'kanker krijgen' zeker niet mijn keuze geweest, maar ik heb wel altijd een keuze gehad hoe ik ermee om ga.

    Mijn arts zei tegen mij dat 'veerkracht' het woord is dat zij bij mij vindt passen. Zij kent mij inmiddels erg goed en sloeg daarmee de spijker op de kop. Veerkracht betekent voor mij  "meebewegen" (je kan namelijk niet vechten tegen kanker, kanker heeft een eigen wil), aanpassen aan moeilijke omstandigheden, een optimistische houding en dankbaar zijn voor wat er wel nog is. Veerkracht gaat ook over zelfcompassie: je gevoelens wel toelaten, maar ze niet 'zijn'. Kanker verandert veel, maar niet wie je bent. Ik ben mijn ziekte niet, ik heb hem alleen maar.

    Ik ga beleven wat er allemaal nog gaat komen en ik geniet van elke dag, want elke dag is er wel iets moois te beleven en een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

    Juni 2018