• 17 Spiegeltje spiegeltje aan de wand

    “Bianca, je moet echt in de spiegel kijken, anders mag je nog niet naar huis.”
    “Nou dan blijf ik toch lekker hier.”

    In december 2014 heb ik een gesprek met het Erasmus MC om een erfelijkheidsonderzoek te laten doen. Daarin komt ter sprake: “wat als er sprake is van erfelijkheid?” “Nou”, zeg ik, “dan laat ik de artsen allebei mijn borsten eraf halen en laat ik er twee nieuwe 18-jarige boobies weer in zetten. Ik ga niet zonder boobies door het leven.” Er was geen sprake van erfelijkheid en in februari 2015 vind er een borstbesparende operatie plaats. De borst ziet er na de operatie nog heel mooi uit.

    De tweede keer in 2016 was het echter een ander verhaal. Na een hele snelle recidive vind er een amputatie van de linkerborst plaats. Ik laat voor het zover is, een gipsen borstafdruk maken en met een lach en traan sta ik stil bij hoe het is, hoe het binnenkort nooit meer zal zijn en de enorme pijn voor wat ik los te laten heb. De rechterborst mag er niet preventief afgehaald worden.

    En dan is het echt BAD-day (Breast Amputation Day). Ik herinner me alles nog van voor de operatie en ook hoe ik wakker werd. Ik hoor vaag: ‘mevrouw Kruijs, wordt eens wakker’. Ik voel tranen over mijn gezicht stromen. Langzaam word ik echt wakker. ‘Heeft u pijn?’ Bedoelt ze lichamelijk of ‘hart’-pijn. Ik knik maar. Spuit mij maar plat. Ik wil niet voelen.

    Ik word de afdeling opgereden. Ik wil maar 1 ding: slapen, slapen, slapen. Dit is een hele erge nachtmerrie. Binnen 24 uur wordt de drain uit de borstkas gehaald en mag je weer naar huis. Maar voordat je naar huis mag, moet je eerst in de spiegel kijken naar je lijf zonder die ene borst. Zolang je dat niet doet, mag je niet naar huis. DUSSSS ik ga niet naar huis, want ik ga niet kijken. Ik bepaal zelf wel wanneer ik daar aan toe ben.

    Ik vraag me trouwens af wat ze willen zien bij mij als ik in de spiegel kijk. Ze zullen toch niet verwachten dat ik ga lachen? Moet ik gaan huilen? En gaan zij dan zeggen dat ik begeleiding kan krijgen bij de verwerking? En wat als ik helemaal geen emotie laat zien? Wat dan? Gaan ze me dan ook ‘aangeven’ bij de psycholoog. In de tussentijd word ik wel steeds gewassen maar dan draai ik mijn hoofd weg. Ontkenning??? Nee, want je kan niet ontkennen dat er niets meer zit. Regie, daar gaat het om.

    Je denkt dat je nergens meer de regie over hebt, maar dat heb je wel degelijk. De regie kan je heel klein maken. Ik bepaal bijvoorbeeld zelf wanneer de naald in mijn arm gaat en ik bepaal dus ook zelf wanneer ik ga kijken. Na 2 dagen besluit ik de confrontatie aan te gaan. Ik laat geen traan. Het is wat het is. Mijn tranen zijn al op.

    Eenmaal thuis komt de volgende confrontatie. Ik kan mezelf niet douchen en aankleden. Ik ben aangewezen op thuiszorg. Als je 80 jaar bent is het misschien wat anders, maar ik ben nog jong en moet me laten wassen en laten aankleden door een jonge vrouw van de thuiszorg en ook wanneer het hun uitkomt. Nou je snapt na een paar dagen was ik het al zat en ben ik het gewoon zelf gaan doen, zo goed en kwaad als het ging. Eindelijk alleen.

    Ik ga voor de spiegel staan. Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is het mooiste in het land? Ach de mooiste zeker niet, mijn lijf is een bouwval, maar als ik in de spiegel kijk zie ik een krachtig lijf dat na die enorme hoeveelheid chemo en vele bloedtransfusies nu na de amputatie nog steeds overeind staat. Ik ben blij dat ik nog leef.

    En dan wordt het 2018 en komt de eerste mammografie weer. Waar er eerst sprake was van een ‘goede uitslag’ na een bioptie van een knobbel in de rechterborst (lees ook mijn vorige blog) was een week later de uitslag ineens 180graden anders. Er is wederom (voor de derde keer in 3 jaar tijd) sprake van borstkanker. Het gaat nu om een “vermoeden van een voorstadium” van borstkanker. De rechterborst zal binnenkort nu ook verwijderd gaan worden.

    Deze keer gaat de vlag echter uit. De angst voor de tikkende tijdbom is groter dan de aanblik van de verminking. Reconstructie is nu helaas nog niet mogelijk, dus die twee nieuwe 18 jarige boobies zullen nog even moeten wachten. En de eerste verpleegkundige die straks na de operatie binnen durft te komen en zegt dat ik in de spiegel moet kijken voor ik naar huis mag, krijgt dat ding zo tegen haar kop gegooid. Ik hoop dat de spiegel dan in duizend stukjes breekt, want scherven brengen geluk en een beetje geluk kan ik wel een keer gebruiken. 

     

  • 6 comments

    ik ben stil van deze woorden. Wat een kracht in de kwetsbaarheid, wat goed weergegeven hoe je je van binnen voelt en dat de buitenwereld daar vaak totaal verkeerd op reageert. We kunnen natuurlijk nooit in elkaars hoofd kijken, vandaar dat duidelijke, transparantie communicatie zo hard nodig is, keer op keer op keer... Ik heb diepe bewondering voor jou

    Reply

    Dankjewel voor je mooie bericht.

    Reply

    Goed om dit te lezen! Ik werk bij een thuiszorg organisatie... en ja de zorgvrager is aan de beurt als het ons uit komt omdat je een route loopt en waar je niet iedereen maar zo tussen kan drukken ivm andere gemaakte afspraken met zorgvragers. Voor mij is dit een eyeopener, ( hebben wij ook wel eens nodig) het maakt mij wel weer bewust om ook rekening te houden met het al moeten inleveren van privacy, omgaan met emoties etc. Ik wens je veel sterkte!

    Reply

    Dankjewel voor je reactie. 'patient centraal' is nog niet zo eenvoudig als het lijkt in de ratrace van alledag.

    Reply

    Lieve Bianca, wat een rollercoaster van emoties onderga jij steeds weer en wat een postieve rebelse manier om daarmee te dealen laat jij zien. Respect 🤘liefs Irene

    Reply

    Dankjewel Irene voor je lieve bericht XXX

    Reply