• Blog 16 Voor alles is er weer een eerste keer

    Chemo doet ‘rare’ dingen met je brein. Snelwegen die daar eerder zijn aangelegd lopen ineens niet meer door. Het automatisme van o.a. bepaalde bewegingen is er niet meer. Ik moet fysieke oefeningen tot in den treure herhalen om er weer een snelweg van te maken. Dit betekent dat er voor (bijna) alles weer een eerste keer is: buiten fietsen, trap op lopen ect., de vanzelfsprekendheid waar dat voorheen mee ging is er niet meer. Bij iedere beweging moet ik nadenken. Ik ben druk bezig om daar weer een automatisme van te maken en zo die snelwegen in mijn brein te herstellen.

    Ook voor andere dingen is er weer een eerste keer: de eerste keer weer naar de kapper bijvoorbeeld, en ook de eerste keer weer zwemmen. Wat had ik daar een zinin. Nou die zin verdween snel toen ik een ‘aangepast’ badpak ging kopen. Ik loop een speciaal zaak in en zie een heleboel mooie badpakken. Ik neem ze mee naar het kleedhok en probeer mijn prothese erin te doen. Die valt er aan de onderkant weer uit. Wat krijgen we nou? Is mijn brein nou helemaal gek geworden. Ik weet toch wel hoe ik een prothese in een badpak krijg? Na 6 keer die prothese op mijn poten gekregen te hebben, toch maar even de hulptroepen erbij gehaald. Ooooooh dit zijn geen aangepaste badpakken. BLOND. Blijkt dat ze in deze speciaal zaak ook ‘gewone’ badpakken verkopen. Na anderhalf uur loop ik naar buiten met een mooi badpak met losse zwemprothese, maar waarvan ik zeker weet dat deze goed blijft zitten, zodat als ik straks ga zwemmen de mensen niet gillend het bad uitrennen omdat ze mijn drijvende prothese voor een kwal in het water aanzien.

    En ja dan is daar ook de eerste keer voor een ziekenhuiscontrole met een mammografie. Echt geloof me als het een pappografie was geweest, was dit instrument allang uit de roulatie genomen. Afin, het is voor een goed doel. Hoppa, tiet tussen de platen, duwen en trekken en ff lachen naar de camera. “kijk mevrouw, uw schouder staat erop, de foto moet over”. Ik kijk naar de foto en ik zie heel die schouder niet maar een ‘plekje’. “Wat is dat?” “ehhh, zal wel een kliertje zijn, maar ik ben geen arts, die gaat er straks naar kijken. Kom, de foto moet over”. Welke idiote verpleegkundige laat nou de foto’s zien???? Dit heb ik in mijn enorme ziekenhuiscarrière nog nooit meegemaakt. Normaal zeggen ze altijd: “de foto moet over”, maar ze laten patiënten nooit meekijken.

    Na de foto moet je altijd op de gang wachten. Dan komt na een paar minuten de verpleegkundige weer naar buiten en zegt ze dat de foto’s gelukt zijn en dat je de week daarop de uitslag krijgt. Als dat gebeurt weet je al dat de uitslag goed zal zijn, want anders doen ze meteen verder onderzoek.

    Het wachten duurt wel erg lang. Is mijn brein me gek aan het maken? Ik weet toch wat ik zag. En ja hoor, “mevrouw Kruijs, wilt u nog even meekomen, de arts wil graag een echo maken”. Ik zei dat ik dat al dacht want het duurde zo lang. Waarop de verpleegkundige zegt dat de arts druk was. Ze kreeg de volle laag van me. Eerst laat ze me foto’s zien, die ik niet mag zien en nou houdt ze me ook nog voor de gek. Ik ben geen leek. De arts herkent me meteen, de echo wordt gemaakt en dan volgt de mededeling dat er biopties genomen moeten worden. Het is van dezelfde plek als in 2014. Deze is gegroeid. Ik voel heel langzaam de grond onder me wegzakken maar ik blijf me op mijn ademhaling concentreren terwijl mijn borst wordt verdoofd. Er worden 4 biopties genomen en bij de laatste ‘knal’ van het pistool en het woord ‘klaar’, komen mijn tranen. In welke slechte film ben ik nu weer beland. Ik krijg een afspraak mee voor de uitslag over twee dagen.

    Ik ga even in de wachtkamer zitten. Probeer te kalmeren en beloof mezelf dat als ik thuis ben, ik alles wat op het aanrecht ligt kapot mag gooien. Ik moet iets fysieks doen. Ik probeer het ook nog niet binnen te laten komen want ik moet nog naar huis rijden. Hoe lang kan ik mezelf beheersen. Geen idee. Dus plankgas naar huis, 120km waar je 80km mag. Fuck the police. Eenmaal thuis aangekomen bleek mijn aanrecht opgeruimd te zijn en was er niets om kapot te gooien. Hoeveel pech kan een mens hebben hahaha (nu zie ik er de humor van in maar toen niet hoor). Ik begin te hyperventileren en stort in. Ik kan nog net een app sturen aan een vriendin of ze direct kan komen. Ze is er binnen 5 minuten.

    Hoe ga ik dit tegen de jongens zeggen? 3x in 3 jaar tijd? Waar ga ik de kracht vandaan halen? Flashbacks van de vorige behandelingen. Mijn brein stuitert alle kanten op en ik heb er geen controle over. Ik ben intens verdrietig. Na een paar uur word ik pas weer rustig. De jongens zijn op de hoogte. Ongeloof en heel veel onrust. Het worden twee lange dagen, waarin ik vooral met mijn boys afleiding heb gezocht en leuke dingen heb gedaan.

    Op de dag van de uitslag word ik wakker in de ‘kop’-modus. Ik ben klaar voor het gesprek. Het blijkt een goedaardig fibroom te zijn, die wel degelijk kan groeien maar niet kwaadaardig kan worden. Ik voel helemaal niets, want ik sta in de ‘kop’-modus. “ja”, zeg ik, “en nu?”, “want dit trek ik niet nog een keer”. In 2016 wilde ik die borst er al af hebben toen ze de linkerborst gingen verwijderen, maar ze hadden toen goede argumenten om het op dat moment niet te doen. Ik heb toen gesprekken gevoerd zodat als er een reconstructie zou gaan plaatsvinden de rechterborst wel verwijderd zou gaan worden. Dus kom niet weer aan met “wij zien geen medische redenen”, want dan sla ik je op je bek. Heb ik niet zo gezegd hoor en ik zou niet durven. Mijn eigen arts was er niet, ik had een mannelijke collega van haar en een heleboel vrouwen zouden mij dat dan zeer kwalijk genomen hebben als ik zijn (in hun ogen) mooie kop zou verbouwen. Gelukkig kan er van het protocol afgeweken worden maar dat zal ik met mijn eigen arts moeten gaan bespreken. Nou dan gaan we die molen maar weer in.

    Voor we weer naar huis rijden, proosten we in de kantine nog even met muntthee en raak ik uit de ‘kop’-modus. Ik ben er weer. Wat een opluchting en wat heerlijk dat dit deel van mijn brein (‘aan’ en ‘uit’ modus van mijn verstand en gevoel) nog wel heel goed werkt.

    En voor alles is er weer een eerste keer, maar deze eerste keer had ik maar wat graag overgeslagen. Ach: Keep smiling and one day life will get tired of upsetting you