• Blog 15 Ik ben een vlindertje

    Op het moment dat je klaar bent met alle behandelingen kan je de ‘normale’ wereld weer in. “Neem je tijd”, “bouw alles rustig op”. Nou mooi niet. Ik had haast, enorme haast. Haast met leven en genieten, want je weet nooit wanneer de volgende klap weer komt. De vorige keer zat er tenslotte maar 4 maanden tussen.

    Dus ik werd een vlindertje. Logisch toch? Een vlindertje zit eerst als een rups in een pop, en als zij dan daaruit komt kan ze nog niet meteen vliegen. Ze pompt haar vleugels op en vliegt dan pas uit. Er is niemand die dan tegen een vlinder zegt: “doe het rustig aan”. Geen vlinder die daarnaar luistert. Ze gaat echt niet nadenken over hoe of wat, maar gaat LEVEN, want 1 ding weet een vlinder zeker en dat is dat zij maar kort zal leven, soms maar een paar dagen. Nee, als je dan toch kort leeft dan wil je ook ECHT leven en VOELEN dat je leeft. Toen ik uit de rollercoaster van alle behandelingen kwam (mijn ‘pop’) ging ik ook vliegen. Letterlijk (bijna) de hele wereld over. In 1 jaar tijd heb ik heel veel gereisd, veel moois gezien en gave dingen gedaan. Ik heb het jaar volop geleefd en bewust beleefd.

    En toen was daar die laatste reis van het jaar in december naar Shanghai. Op 263 meter hoogte loop ik in een restaurant naar mijn plekje bij het raam. Ga zitten en kijk uit over een (in kerstverlichting) verlichte Shanghai ……… en de tranen stromen ineens over mijn gezicht. Ik kon niet meer stoppen. Daar zat ik met mijn enorme hoogtevrees (waar ik inmiddels geen last meer van heb, maar zet mij niet op een keukentrapje want dan pis ik in mijn broek). En daar op die enorme hoogte en met dat fantastische uitzicht kwam er naast een enorm geluksgevoel, ineens een enorme rust over me. Daar op dat punt besefte ik dat ik niet meer zo’n haast hoefde te maken, want dat ik waarschijnlijk nog wel een tijdje langer zal blijven leven.

    Ineens viel alles op zijn plek. Naast het reizen was ik ook mijn werk aan het oppakken in het najaar en dat wilde maar niet lukken. Ik raakte volledig in de stress, want eerst was het alleen genieten en leuke dingen doen en toen ik aan het werk was had ik totaal geen energie meer om leuke dingen te doen en het werk kon me ook niet meer boeien. Ik was compleet van slag en mijn lijf ook. Kreeg o.a. gordelroos op mijn arm en was ff behoorlijk ziek. Ik besefte in Shanghai dat ik ook mijn werk anders wilde gaan doen. Ook dat gaf me rust.

    Dus kom niet aan met ‘doe rustig aan’, ‘zou je dat nou wel doen?’ of ‘kan je dat al wel aan?’, laat mij gewoon lekker vlinderen. Ik ben nou eenmaal iemand die hard feest, hard werkt en har(d)t leeft en moet daar geregeld hard van bijkomen, maar ik weet zeker dat als het ooit zover is, op mijn kaart zal staan:
    "Don’t cry because my life’s over, but smile because life happened and I fully enjoyed it!!"

     

  • 2 comments

    He leuke jij, Mag ik met je mee fladderen? x

    Reply

    Jij altijd :)

    Reply