• Blog 14 Een zeekoe komt ook vooruit

    Goede voeding is altijd belangrijk voor je lijf maar op het moment dat je kanker krijgt ga je daar nog meer de focus op leggen. Bij kanker denk je toch meteen aan uitgemergelde mensen. Ik dacht alleen maar toen ik de diagnose borstkanker hoorde: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel. Ben ik na dit traject eindelijk op mijn streefgewicht’. Ik was net al flink wat kilo’s afgevallen en druk met een personal trainer aan de slag (gewoon in de sportschool hoor dames) om nog strakker in mijn vel te komen.

    Bij mijn allereerste chemokuur schuift de diëtiste van het ziekenhuis aan. Zij geeft aan dat ik niet mag doorgaan met eten zoals ik nu doe (koolhydraat-arm, halfvolle producten, ect), maar dat ik alleen nog maar volle producten mag nemen en veel moet gaan eten. Dit druist zo in tegen mijn gevoel dat ik besluit het gewoon bij halfvolle producten te houden. Ik ga opschrijven wat ik eet en dan zie ik wel wat er gaat gebeuren.

    Na 3 weken volgt de tweede chemokuur. Ik ben een kilo afgevallen. PANIEK (niet bij mij hoor, ik heb genoeg reserves). Meteen wordt er een doos met Nutricia bijvoeding bij me thuis bezorgd. Want als ik nu al een kilo afval, dan ben ik na 6 kuren dus 6 kilo lichter. ‘Ja, nou en??’ Ik zie het probleem echt niet en heb dan ook nog nooit zo’n flesje gedronken. Alles is gefocust op het ‘niet-afvallen’ bij kankerpatiënten. Dat moet ten alle tijden worden voorkomen. Ik snap het verhaal erachter wel: als je kanker hebt en teveel gaat afvallen, kost dat een lijf heel veel energie en die energie heeft een lijf nu juist nodig om met die chemo te kunnen dealen. Maar gevoelsmatig gaat er ergens hier iets mis.

    Aan het einde van mijn eerste kankerjaar ben ik in plaats van afgevallen juist 15 kg aangekomen en dat gebeurde vooral nadat de chemo was afgelopen. Mijn lijf schoot in de overleefstand. Ik ben vervolgens naar een diëtiste gegaan buiten het ziekenhuis, want ik was helemaal klaar met de slechte informatie, begeleiding en het niet luisteren (en trouwens het kan geen kwaad als die diëtiste in het ziekenhuis zelf eens wat aan beweging zou gaan doen). Deze diëtiste buiten het ziekenhuis is gespecialiseerd in begeleiding van kankerpatiënten met onder- en jawel ook overgewicht. Ik ben dus geen uitzondering op de regel. Het komt vaker voor dan je denkt, alleen word daar nooit over gesproken omdat de focus ligt op het ondergewicht. Binnen 5 maanden was ik 16 kg kwijt. Wat was ik blij met haar informatie, luisterend oor en de goede begeleiding. Ik sportte weer volop en ging slank het jaar 2016 in. Dit zou mijn jaar worden. En dat werd het ook, maar niet zoals ik voor ogen had.

    Weer de diagnose borstkanker, terwijl mijn lijf nog aan het herstellen was. Weer chemo, maar deze keer wekelijks (5 maanden lang) en elke 3de week een extra chemo zak. En ja hoor, daar kwam ze weer; de diëtiste van het ziekenhuis. Ik heb netjes (denk ik) haar verteld dat ze niet meer langs hoefde te komen. Ik had al met mijn eigen diëtiste overlegd hoe het traject door te gaan komen, dus ik was klaar met deze diëtiste in het ziekenhuis.

    Elke 3de week na de dubbele dosis chemo kreeg ik op zaterdag thuis een injectie in mijn buik om mijn witte bloedlichaampjes een boost te geven. Doodziek werd ik ervan, en wat ze er ook niet bij vertelden was dat deze spuit zwaarder is dan prednison. Zoals je misschien weet blaas je van prednison helemaal op, dus je snapt al wat er gebeurde. Het gewicht begon weer toe te nemen. En ja dat kwam niet alleen daardoor, maar ook doordat ik op mijn goede dagen heerlijk high tea heb gegeten en genoot van het heerlijke eten van mijn vriendinnen. Op dat moment wist ik niet of ik het einde van de chemo zou halen, dus mag ik dan nog even genieten van lekker eten voor ik dood ga. Voor iemand die zo ziek was als ik, zag ik er dus ‘goed’ uit omdat ik vlees op mijn botten bleef houden.

    Aan het einde van dit chemo traject was ik wel aangekomen, maar het was nog te overzien. Tot ik weer 3 maanden na de chemo verder was; 20 kg zwaarder. Ik leek wel een zeekoe. En gezien het eten wat ik at, was dat echt onbegrijpelijk. Mijn lijf ging weer in de overleefstand en bereidde zich voor op de volgende ronde. Maar die volgende ronde kwam niet en hoe vaak ik het gesprek met die zeekoe ook aanging, hij luisterde niet en bepaalde gewoon zijn eigen tempo.

    Ik kon steeds meer bewegen. Was inmiddels weer bij dezelfde diëtiste als de eerste keer. Ik dacht omdat het de vorige keer zo succesvol was verlopen, deze zeekoe wel even in beweging te kunnen krijgen. Vette pech. Deze had daar echt geen zin in. Ik nam in omvang wel af maar niet in gewicht. Het bleek dat na 7 maanden stilliggen mijn spieren weer sterker werden en spieren wegen meer dan vet, dat verklaarde dat mijn omvang wel afnam maar niet mijn gewicht. Maar het niet afvallen werd toch wel een dingetje. Alles staat op de rails behalve dat. Ik beweeg anderhalf uur per dag en er gaat geen gram af. Ja, lekker belangrijk zal je dan denken, je leeft toch nog (en dat wordt ook zo letterlijk tegen mij gezegd). Maar je zal maar gevangen zitten in een zeekoe (is weer eens wat anders dan in een walvis oke, maar je word er niet echt happy van geloof me maar).

    De diëtiste geeft aan dat mijn verbrandingsmotor na die enorme hoeveelheid chemo en medicijnen echt helemaal kapot is, en dat het tijd nodig heeft om te herstellen. Ja geduld is echt mijn sterkste kant. NOT. Ik raak erg gefrustreerd. We besluiten het ‘los’ te laten in de zin van niet meer op de weegschaal, wel gezond blijven eten en fysiek eerst verder aansterken. Het fysiek weer fit worden is het allerbelangrijkste om straks ook mijn werk weer op te kunnen pakken, dus daar komt mijn focus te liggen.

    In september start ik mijn werk weer op, kom in een ander ritme, kan het boksen weer een beetje opstarten en wat gebeurt er, ineens out-of-the-blue-sea, komt de zeekoe in beweging; de eerste 5kg heeft hij losgelaten. Ik ga wel zien welk tempo hij nu gaat aangeven, want ik heb geleerd dat een zeekoe wel zijn eigen tempo bepaalt en zich niet laat ophaasten.

    En ook een zeekoe komt vooruit.